ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΣΚΩΤΙΑΣ

Στις 18 Σεπτεμβρίου 2014, η Σκωτία όντας μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ηνωμένου Βασιλείου, διεκδίκησε με την απόλυτα δημοκρατική διαδικασία του δημοψηφίσματος, την ανεξαρτησία της. Το αποτέλεσμα μπορεί να ήταν εν τέλει αρνητικό, όμως η όλη ιστορία της Σκωτίας δίδαξε την Ευρώπη πως οι εθνικιστικές τάσεις είναι ικανές να αλλάξουν τον χάρτη της Ευρώπης. Δεν θα έλεγα πως η Σκωτία έχασε κάτι από το δημοψήφισμα. Ίσα ίσα κέρδισε μεγαλύτερο σεβασμό και περισσότερη διοικητική και πολιτική ανεξαρτησία.

Πώς όμως κατέληξε το Όχι να επικρατήσει;

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η μελέτη της καμπάνιας και των δύο αντίπαλων ομάδων, και συγκεκριμένα της ομάδας “Yes Scotland” και της ομάδας “Better Together”.

Η στρατηγική που ακολούθησε εξ’αρχής η καμπάνια της ομάδας του Όχι, ήταν ξεκάθαρα επιθετική. Στόχευσε στο συναισθηματικό εκβιασμό, ακολουθώντας πιστά τη “στρατηγική του φόβου”. Τί έκανε με απλά λόγια;  Εκφόβησε στρατευμένα τους υποψήφιους ψηφοφόρους για τις οδυνηρές συνέπειες που περιμένουν μιαν ανεξάρτητη Σκωτία, με κεντρικούς πρωταγωνιστές την οικογένεια και τα παιδιά της χώρας. Παρουσιάστηκε θα έλεγα σαν ανήσυχος αλλά και αυστηρός γονιός ο οποίος αποτρέπει το παιδί του να πάρει επικίνδυνες αποφάσεις για το μέλλον του. Η καμπάνια της ομάδας του Όχι μιλούσε σε αφίσες της για το “ρίσκο” το οποίο διακυβεύεται όσον αφορά τις συντάξεις και την εργασία. Κάτι που απ’ οτι έδειξε η ιστορία, ήταν αρκετό για την ομάδα του “Better Together”. (Οι οικονομικοί αναλυτές οι οποίοι κινδυνολογούσαν στα διάφορα τηλεοπτικά κανάλια, συμπλήρωναν το έργο.)

 

 

 

Την ίδια στιγμή, η καμπάνια του Ναι ακολουθούσε διαφορετική ρότα, τη “στρατηγική της ελπίδας” μέσα από ευχάριστες εικόνες, ενθαρρυντικές και αισιόδοξες φράσεις. Η “στρατηγική της ελπίδας”, έχει πάντοτε σε αυτές τις περιπτώσεις ένα αβαντάζ. Ο κόσμος θέλει να πιστεύει πως τα πράγματα μπορούν να πάνε καλύτερα. Ακόμα και δια μέσω κρίσεων οι λαοί αρέσκονται να πιστεύουν πως υπάρχει ένα φως στο τούνελ, ακόμη και όταν η καταστροφή μοιάζει αναπόφευκτη. Αντίθετα, η κινδυνολογία δύσκολα μπορεί να κερδίσει οπαδούς.  Δεν είναι τυχαίο, πως στη μεγαλύτερη και πιο επιτυχημένη προεκλογική εκστρατεία του Αμερικανού προέδρου Barack Obama το 2008, τα κυριότερα σλόγκαν αποτελούσαν οι λέξεις “Hope” και “Change”. Γιατί εκτός από την ελπίδα που γεννιέται ύστερα από την ανεξαρτητοποίηση ενός κράτους, επέρχεται και η “Αλλαγή”.  Μια αλλαγή που δεν θα ερχόταν σε περίπτωση επικράτησης του Όχι στο σχετικό δημοψήφισμα.

Και ενώ οι δημοσκοπήσεις στη χώρα -εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις- φανέρωναν το Όχι σαν επικρατέστερη απάντηση στο δημοψήφισμα, η ομάδα “Yes Scotland” άλλαξε το ύφος της καμπάνιάς της θέλοντας να ανατρέψει το διαφαινόμενο αποτέλεσμα. Κεντρικό ρόλο στην καμπάνια είχε η οικογένεια και τα μικρά παιδιά. Στην ιστοσελίδα της ομάδας ανέβηκε βίντεο, το μήνυμα του οποίου κινούνταν στο μήκος κύματος της αντίπαλης ομάδας. Το βίντεο απεικόνιζε μια νεαρή κοπέλα η οποία ανησυχεί για το μέλλον της εντός του Ηνωμένου Βασιλείου και προσδοκά με ελπίδα την αλλαγή σελίδας στη ζωή της νέας Σκωτίας. Το βίντεο τελείωνε με την εξής εικόνα: το χέρι ενός νεογέννητου, μέσα στο χέρι ενός ενήλικα. Το σύνθημα δε, έδενε καταπληκτικά με τη τροπή της νέας σειράς της καμπάνιας: “Scotland’s future in Scotland’s hands”. Κάτι εξίσου γνώριμο σε εμάς τους Έλληνες, το οποίο μας θυμίζει εκείνο το χιλιοειπωμένο “Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες” του Ανδρέα Παπανδρέου στις νικηφόρες εκλογές του 1981. Αξιοσημείωτο είναι ακόμα, πως δεύτερο σε συχνότητα σλόγκαν εκείνης της προεκλογικής εκστρατείας, ήταν το “Για την αλλαγή”.

Δείτε ακόμα...

Ακολουθήστε με στα social media